Trening Zmierzchowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Nie potrzebował werbalnej odpowiedzi, podekscytowanie Zmierzchowej Łapy mówiło samo za siebie. I słusznie, powinna być z siebie dumna, należało jej się zadowolenie; spisała się na medal. Upolowanie ptaka było podwójnym zwycięstwem — znalazła się o duży krok bliżej mianowania, z pewnością to sobie uzmysławiała. Rach-ciach udoskonalą jej łowieckie zdolności i... cóż, nadejdzie czas pożegnania, jeśli chodzi o ich wspólne wyjścia na Koci Grzbiet.
Uśmiechnął się szerzej, rozczulony zarówno radością, jak również gestem terminatorki. Spodziewał się, że będzie chciała przekazać wronę rodzicom, może Szafirkowi albo innemu bliskiemu kotu. A ona wybrała jego. Korzystając, że stała tuż obok, stuknął ją serdecznie czołem w skroń.
— Och, przestań, bo się rozkleję — powiedział ze śmiechem, którego pobocznym zadaniem było oszukać zdradzieckie łzy czające się w kącikach oczu. — Wszystko zawdzięczasz wyłącznie swojej ciężkiej pracy, pamiętaj o tym. Ode mnie dostałaś wskazówki, tu kończy się moja rola. Nie potrzebujesz mnie, by lśnić jako uzdolniona wojowniczka. Zanim się obejrzysz, do niczego nie będę ci potrzebny. Ale za miłe słowa dziękuję, za wronę też; zjem ją ze smakiem mając świadomość, że jest prezentem od ciebie, niemal tak wyjątkowym, co osoba, od której pochodzi.
Pochwyciwszy piszczkę w pysk, skinął lekko łbem i ruszył powoli w drogę powrotną. Cieszył się szczęściem terminatorki, energetyzowało go, choć prawda była taka, że posiadał także prywatne do radości. Przez wiele razem przeszli przez te liczne księżyce wspólnej nauki. Zmierzch zaskarbiła sobie szczególne miejsce w jego sercu, stała się dla niego jak córka, której nigdy nie miał. Wyrosła na inteligentną, uzdolnioną kotkę o dobrym sercu. Na przyszłą wojowniczkę. Nie mógłby być szczęśliwszy — ileż to kotów w jej wieku znajdowało się poza granicami Klanu, ślad zupełnie po nich ginął. Ona nadal tu była. To mu wystarczało.

z.t. x2 ♥