~Trening Różanej Łapy~

[Zmierzchająca Nadzieja]

Róża znów zaskoczyła swoim zachowaniem. Po prostu nadal wyglądała na nieco wycofaną albo przestraszoną. Zmierzch zaraz pomyślała o Wilczej Łapie. On również mówił półsłówkami dopóki nie poczuł pewnego gruntu pod łapami. Czy skrywał przed nią sekrety i tajemnice? Pewnie tak. Jednak srebrna nie należała do kotów, które naciskają na cokolwiek. Dlatego zaraz obdarzyła siostrę lekkim uśmiechem. Tak dla otuchy i dobrego rozpoczęcia dnia.
-Nic się nie stało Różo. Nie trzeba przepraszać. Wolisz swoje pełne imię czy zdrobnienie?- Zmierzch postanowiła zacząć od poznania siostry nieco lepiej. W końcu każdy różnie podchodził do kwestii imion. Zmierzchającej zawsze było obojętne. Bardziej cieszyło ją wspólne spędzanie czasu wśród znajomych. Różyczka najwyraźniej miała inny charakter. Po prostu wyglądała na nieśmiała, spłoszoną sarnę. Mogła jeszcze z tego wyrosnąć. Dlatego starsza kocica postanowiła jak najlepiej spożytkować ten czas u boku Terminatorki.
-Nie ma również problemu, żeby zacząć od łowienia ryb. Na następny raz postaram się wymyślić coś ciekawego. Wiesz... Jako Terminatorka cieszyłam się bardzo przez pierwsze dni z możliwości wyjścia poza Obozowisko. Jednak próbowałam zagadać Łabędzia, że zamiast Wojowniczką chciałabym zostać właśnie Mistrzynią. Chciałabyś wiedzieć czemu?- Zmierzch zaczęła rozmowę, jednocześnie wychodząc z Obozowiska. Szła powoli, żeby Różyczka mogła nadążyć. Zaczęła tę rozmowę, aby nieco umilić im czas. Zawsze to ona się bardziej nagada niż młoda. Dzięki temu Różyczka nie będzie musiała wymyślać albo wychodzić ze strefy komfortu.