Trening Posiniaczonej Łapy

[Łabędzia Szyja]

— Bardzo smutne — przytaknął nieco przyciszonym tonem. Śmierć Paprociowej Łapy stanowiła część przeszłości i Łabędź godził się ją tam zostawić, nie wyciągając jej na wierzch, by kłuła go po palcach jak kawałek szkła. Zaakceptował fakt, że choćby na którymś etapie dało się temu zapobiec, to nic takiego się nie stało, w efekcie czego życie stracił jeden z nich; nie dało się zmienić biegu minionych wydarzeń. Wciąż — to było przykre, a na miejscu cynamonowego mógł znaleźć się każdy. Jeśli nie pozostawało im nic innego, należało przynajmniej wyciągnąć naukę z tego zdarzenia. Pamiętać o nim, gdy bezgwiezdni znów podejmą się próby wsadzania swoich brudnych paluchów w ich życie.
— No dobrze, gotowa na ostatnie trzy zasady? — dodał energiczniej, chcąc odgonić metaforyczne, zawisłe nad nimi ciemne chmury. — Brzmią one tak: "żaden wojownik nie może opuścić kocięcia w bólu czy niebezpieczeństwie, nawet jeśli jest to kociak z innego Klanu". Dalej, "zwierzyna zabijana jest tylko po to, by się nią pożywić. Podziękuj Gwiezdnemu Klanowi za jej życie". I na koniec: "Zgromadzenie Czterech Klanów odbywa się z woli przywódców podczas pełni księżyca, kiedy trwa rozejm".
Przechylił łeb do boku — powinna już wiedzieć, że był otwarty na wszelkie pytania, jakie mogła mieć. A że w zasadzie dotarli do finiszu, resztę dzisiejszego dnia mogli przeznaczyć na rozbieranie Kodeksu na czynniki pierwsze, żaden problem.