Cichy kąt

[Krokusowy Pląs]

Starą - owszem, ale czy była to zła rzecz? Pozytywka na pewno tak nie myślał. Jeśli ktoś był tak wiekowym kotem jak Tundra, to znaczyło to też, że dysponował masą wiedzy, doświadczenia. W tej chwili, zbliżając się do prababki pierwszy raz w pełni z własnej woli, Pozytywka liczył, że ta właśnie wiedza Tundry mu pomoże. Że prababka wiedziała coś, czego on ani nikt inny w stadzie nie wiedział.

Przyzwyczaił się do szorstkiego, chłodnego głosu Tundry i nie robił sobie z niego wiele. Owszem, początkowo ton prababki brzmiał w uszach Pozytywki niezbyt przyjemnie, wręcz karcąco, jakby Tundra nie odczuwała żadnych emocji i zwracała się do każdego, nawet do niego, do rodziny, jak do swojego poddanego któremu zaraz wyda rozkaz. Tłumił jednak to dziwne uczucie z myślą, że nawet, jeśli prababcia tak brzmi, to wcale tak nie myśli. Była rodziną, rodzina się nawzajem kocha i szanuje.

Pozytywka usiadł tuż naprzeciwko Tundry, wielkimi, błękitnymi ślepiami wpatrzony w jej wąskie, złociste. Mrugnął kilka razy, myśląc chwilę nad tym, jak zacząć rozmowę. - ... bo pomyślałem, że ty jesteś taką mądrą i doświadczoną kocicą... i może ty wiesz, gdzie podział się tata Raniuszek? Może ty wiesz, co mogło się z nim stać? - Raniuszek nie odszedł świadomie, nie zostawił ich. - Czy... mogła mu się stać krzywda?