Można nazwać ją idealną mieszanką rodziców, choć w oczy rzucają się przede wszystkim cechy odziedziczone po ojcu. Żuraw jest urody orientalnej, jest całkiem sporym kociakiem, ma długie, patykowate nogi, długi, cienki ogon, wielkie uszy, długaśny pysk… pod względem budowy ciała jest kopią Zajęczego Ucha, ale zupełnie inaczej jest w kwestii umaszczenia, które zdecydowanie zabrała od mamusi. Futerko ma białe, nieskazitelnie białe - niczym świeży śnieg, lśni w słońcu i wygląda pięknie, zwłaszcza, że Żuraw zazwyczaj dba o to by było ładnie ułożone i czyste. Dodatkowo jej sierść jest krótka, co zdecydowanie ułatwia dbanie o higienę. Spośród całej tej bieli zdecydowanie wyróżnia się para głęboko żółtych oczu w kształcie migdałów, a także różowy nosek.
Gaduła, która kieruje swoje słowa najczęściej do przedmiotów nieożywionych, roślin, bądź małych robaczków. Od najmłodszych księżyców życia daje po sobie znać to, jak bardzo chce zrobić dobre wrażenie na klanowiczach. Ma tendencję do podlizywania się, zależy jej na dobrych relacjach z otaczającymi ją kotami. Ma delikatne serce, które łatwo zranić, choć koteczka stara się nie pokazywać po sobie żadnej negatywności. Jest bardzo pracowita i daje z siebie wszystko, niezależnie od tego co akurat robi - zdecydowanie bierze rodziców za wielki przykład i patrzy na nich z podziwem. Jest lojalna wobec Klanu Wichru oraz każdego bliskiego sobie kota, zawsze stara się pielęgnować swoje relacje i dbać o innych. Żuraw jest też dosyć głośnym kociakiem, często nie zdaje sobie sprawy z tego, że w ogóle krzyczy. Często powodem do całego hałasu jest najzwyczajniejsze podekscytowanie… może wraz z upływem czasu kotka z tego wyrośnie?
