Kwiecista Łąka

[Głębinowy Minóg]

Oczywiście, że to ważne by Minogowi się podobał jego zapach, co do tego się zgadza bez dwóch zdań. Ale sam początek, który interpretuje jako brak pewności siebie... no tak nie może być!!
– Och, ależ oczywiście, że twoje zdanie się liczy, przyjacielu! – zapewnia z przekonaniem. Zarówno co do swoich słów jak i tego, że prawidłowo zidentyfikował problem.
Leży tak oparty na przednich łapach i obserwuje proces układania się Nagietka blisko, ale nie za blisko i odruchowo kopiuje ruch jego ogona, opatulając postrzępioną kitą swój bok. I słucha tłumaczeń ze skupieniem zarysowanym grubymi liniami na mordce, powoli nią kiwając. Tak, tak, to ma sens (jeśli drugi wojownik tak twierdzi to pewnie ma sens, nawet jeśli szylkret go osobiście nie widzi). I szczerze mówiąc aż nie wie jak się odnieść, ale dzięki Gwiezdnym znajduje punkt zaczepienia. – Ależ spokojnie, jestem pewny, że niezręcznie nie będzie, cokolwiek byś nie palnął. Nie musisz się więc tym przejmować, przyjacielu.
Tak mu się przynajmniej wydaje, nie kojarzy żadnych tematów czy słów, które potrafią aż tak zachwiać znajomością, by potem każde kolejne spotkanie było niezręczne. Ale umówmy się też, że Minóg jest kotem, który aż zbyt łatwo zapomina o takich niefortunnych sytuacjach. Może to właśnie dzięki temu wydaje mu się, że taki scenariusz jest nieprawdopodobny?
– Zdecydowanie, taka atmosfera i wieczne konflikty nikomu nie służą. Nie mam pojęcia z czego one wynikają nawet, może gdyby znaleźć ich źródło to udałoby się im zaradzić na przyszłość, hm. – potrząsa przecząco łbem. To zadanie dla mądrzejszych. – Mnie chyba ominął zupełnie początek tej kłótni. Nie wiedziałem, że Szpon tak się zachował! Ale jednocześnie on zawsze stawia się na wezwania Łabędziej Gwiazdy, więc może poczucie obowiązku wygrało ze złamaną łapą? – rzuca w obronie białego kocura, któremu pomagał kończyć trening.