Nadzwyczaj piękny, obdarzony niespotykaną, nieprzeciętną, wyszukaną, wytworną, dworską wręcz urodą. Powabny, subtelny, wysublimowany. Delikatny i nieuchwytny jak nimfa, senne marzenie. Drobny kościec, idealna, harmonijnie zbudowana, proporcjonalna i smukła sylwetka, wzrost nad wyraz - dopasowany. Wąskie ramiona, szczupły, pociągły, wyciągnięty grzbiet i odpowiednio długie, cienkie łapy. Pysk zaś - och, jakże urodziwy z całą swą szlachetnością królewskiego profilu, finezyjnie zarysowanymi kośćmi jarzmowymi i żuchwą, prostym nosem ze zdawać by się mogło, parą przyozdabiających całą rzeźbę, wspaniałą konstrukcję, perfekcyjnie osadzonych ślepiów, o nieziemskim (piekielnym czy też niebiańskim) spojrzeniu. Oczach barwy jadeitu, arystokratycznego seledynu z widocznymi, prześwitującymi, wplecionymi w nie błękitnymi wstęgami. Cały artyzm ukryty jest jednak w Książęcej szacie - znakomitej, a zjawiskowej jak płótno przyozdobione, jak rozgwieżdżone niebo, przyprószone licznymi, doskonale ukształtowanymi, zmyślnymi znaczeniami, rozetami, cętkami. Utrzymane w jasnych tonach, zawsze czyste i schludne, barwy Snow/Seal mink, krótkie, gładko przylegające do ciała, jedwabiście miękkie, lśniące, o oleistym połysku, sprawiające wrażenie, jakby mieniło się w świetle. Ociekający wprost naturalną gracją, w każdym wykonywanym przez siebie ruchu, to znaczy, z małymi odstępstwami w wyjątkowych przypadkach. Chodząca (równie idealnie), istna doskonałość o ojcowskiej, egzotycznej urodzie i matczynym wdzięku. Kryształ pośród szkieł (jeśliby porównywać do reszty Wichrzaków - i nie tylko!)...
Kryształ pośród szkieł…. I kula pośród kół wszak pełen jest pychy. I chorobliwego wręcz samouwielbienia. Książę jest arogancki, Książę jest egocentryczny, Książę jest do cna egoistyczny, Książę chodzi z wysoko podniesionym czołem i… wszystkim innym, wszak tak bardzo jest z siebie dumny. Zakochany w sobie i a ma do tego cały ogrom powodów. Wymaga specjalnego traktowania, a w Klanowej codzienności jakby brak mu było aspiracji - niezaangażowany, wpatrzony gdzieś daleko w mit o swym wspaniałym pochodzeniu - źródle jego jeszcze wspanialszej urody. Dba wyłącznie o sobie i nie dba o Klanowe konwenanse, odrzuca je, nijak nie próbuje zrozumieć - jedni powiedzieliby, że jest zwyczajnie leniwy… i może po części mieliby racje, lecz czas ten wolałby wykorzystać na podziwianie samego siebie. Wszystko mu się należy, on zaś podarował światu dar nader cenny - siebie samego. Gardzi zdecydowaną większością Klanowych szaraków, wprost nimi gardząc (nie cierpi przeciętności! nijakiej w jego własnym blasku), adresatami jednak jego wściekłej i wręcz fanatycznej zazdrości - jest rodzeństwo. Ścisłej: ci o, niemalże równej jego własnej, egzotycznej urodzie. Nikt nie może być lepszym czy, co gorsza, ‚ładniejszym’ od niego, o czym Książę zdaje się sumiennie przypominać. Poza ogromem (zbytniej) pewności siebie, cechuje go również upór do pozazdroszczenia (choć motywy jego są dość… wątpliwe). Niewdzięczny (chyba że samemu sobie…), kłamliwy, unikający odpowiedzialności i niebezpieczeństw (chyba że w zasięgu wzroku znajdzie się równie piękny, niesamowity rywal) i chciwy zysku, pragnący podziwu jak niczego innego w świecie. Bywa okrutny, z całą pewnością mściwy i pamiętliwy, jeśliby mu coś zarzucić, jeśli odnieść się do jego persony bezpośrednio. Warto zaznaczyć: niepozbawiony pierwiastka złośliwości i a rzucający szpilkami w innych, jeśli z nim zadrzeć. Nie fatyguje się nadmiernie, przemoc - która pozornie jest mu nie w smak, staje się niekiedy jedynym rozwiązaniem na obronę swych racji i wychwalanie wielkiej urody. Otaczający się pięknem, lecz takim, jakie nie zdołałoby dorównać jego właśnie urodzie. Najbardziej jednak preferuje swe własne, godne towarzystwo. Gdy zaś coś zbliży się do jego (nieosiągalnego przecież!) poziomu - reaguje pełen pasji, zawistną zazdrością, tracąc przy tym zmysły, głowę, resztki godności i pozostawione pierwsze subtelne wrażenie. Wybraniec o krwi szlachetnie błękitnej, barwie nieznanej przeciętnym mieszkańcom pobliskich leśnych gęstwin - tak zwykły o sobie mówić. Świat dla niego, nie on dla świata - chyba, że chodzącym wytworem najwyższej sztuki misternej natury - i zwycięzca… wszystkiego, loterii genetycznej już na wstępie. Nie czaruje krasną mową, mówi za to tak, jak jest. Nie gra idealnego wszak ideał osiągnął w zastanej swej, stałej formie i gotów jest głosić to wszem wobec całemu światu. Nie dostosowuje się do świata, świat skrojony ma być pod niego. Wygląd pięknej nimfy i gdyby tylko nie ten bluźnierczy, cięty język…. może i cos królewskiego by z tego było, ale z pustego i Salomon nie naleje… Ot, najprawdziwszy, z krwi i kości (nietutejszej, przeciętniakom nieznanej!) książę - dziedzic (nie bez powodu na świecie pojawił się jako pierwszy!), arystokrata. Taki, któremu słoma i inne leśny porosty z korony nieco wystają. Również rożki - acz o stępionych wierzchołkach. Najpiękniejszy, najlepszy, wyjątkowy, podziwiany i gdyby przymknąć oko na narcystyczne usposobienie - idealny wręcz…
![[Obrazek: or02RsS.png]](https://i.imgur.com/or02RsS.png)