Szare Topole

[Łabędzia Szyja]

Coraz silniejsze podrygi terminatora sprawiały, że gdyby tylko zęby Łabędzia nie były zajęte trzymaniem upartej, ruchliwej pchełki, zazgrzytałby nimi z frustracji. Bądź co bądź, jednoczesne siłowanie się, nawet z kimś młodszym, słabszym i, co więcej, rannym, oraz dbanie o to, by nie zostać zaatakowanym przez dwunoga, było co najmniej kłopotliwe i z pewnością nie było czymś, na co point mógł jakkolwiek przygotować się zawczasu.
Co jeżeli zmuszony będzie ich bronić? Co jeśli nie, ale młodziak i tak wyślizgnie się z jego uścisku? Jakie mieli szanse przeciwko chcącemu porwać (bądź skrzywdzić) ich dwunogowi? Te i więcej pytań piętrzyło mu się w głowie. Serce waliło jak dzwon, z pyska wydobył się kolejny syk — jednak okazało się, że niepotrzebnie, pierwszy wystarczył do zastopowania zapędów pani starszej. A później stało się coś niezrozumiałego: głośny dźwięk i totalne wycofanie się przeciwnika. Rzeczniak, słysząc dzwonek, docisnął siebie i Bączkową Łapę bardziej do ziemi; pozostał w tej pozycji jeszcze nawet po warczącym odejściu potwora z dwunogiem w środku, zastygły w niedowierzaniu.
Gwiezdny Klan nad nimi czuwał... i to od początku tej chorej akcji.
Akcji, której Łabędź nadal nie do końca rozumiał, lecz dochodzenie do ciągów przyczynowo-skutkowych zostawił sobie na kiedy indziej. Nie luzując chwytu na skórze Wichrzaka, lekko krzywiąc się z bólu pomaszerował ku granicy z sąsiednim Klanem. A tam, bardziej lub mniej po dobroci, zamierzał poczekać z burym na najbliższy wichrowy patrol, aby pokrótce przekazać informację o tym, co zaszło, a ponadto upewnić się, że kocurek nie postanowi na przykład doczołgać się z powrotem do Grzmiącej Ścieżki, kiedy tylko spuści się z niego czujny wzrok.
Rozmów już nie próbował. Całe siły — fizyczne i mentalne — skoncentrował na utrzymaniu go w bezpieczeństwie. Wbrew jego woli, najpewniej.

z.t.