Krzywe Drzewo

[Świtające Niebo]

Gra aktorska drzewa była tak dobra, że była pewna, że się zaraz na nią rzuci. Mimo to, gdzieś z tyłu głowy, głęboko między trybikami, zapaliła się lampka, że to może jednak wcale nie być spektakl. Oczywiście słowa, które wymawiało były dziwne, brzmiały dość poetycko i wyniośle, ale zarazem brzmiały zbyt osobliwie, by ktokolwiek chciał słuchać takiego występu. Świt oczywiście nie gardziła żadną formą ekspresji artystycznej, ale jednak jak znała swoich klanowych towarzyszy, nie każdy miałby na to czas, a co dopiero chęć.
- Oh, drzewo, przepraszam! - zachłysnęła się powietrzem, gdy zdała sobie sprawę z ogromnego błędu, jaki popełniła. - Oczywiście, to nie jest występ! - poprawiła się momentalnie, tym samym podnosząc ciało z ziemi. - ...to wołanie o pomoc! Oh, czy ktoś uwięził twoją duszę w drzewie? Zrobię wszystko co w mojej mocy, żeby ci pomóc, tylko musisz powiedzieć co, proszę! - była gotowa na długą i niebezpieczną podróż, niesamowite poszukiwania skarbów, staroci czy dwunogich śmieci, by tylko pomóc swojemu nowemu przyjacielowi się wyswobodzić albo odejść w pokoju w zaświaty.