Wraz z wiekiem, sylwetka Lamparta zaczęła się zmieniać - kocur zaczął rosnąć, stał się wysoki, o długich, chudych łapach i zgrabnej budowie ciała. Powoli na jego ciele zaczęły zarysowywać się mięśnie, jednak wciąż jest on smukły, pokryty czarnobiałą sierścią, będąc praktycznie kopią Klekoczącego Bociana. Czarnobiała sierść, gdzie to biel przeważa na ciele Lamparciej Łapy, zajmując większą część jego krótkiego futra. Czerń jest na jego głowie: uszach oraz ich obrębie, schodzi aż do policzków. Nad nosem widnieje charakterystyczna plama przypominająca trójkąt. Ciemne plamy na tułowiu Lamparciej Łapy są rozmieszczone nierównomiernie - idą od karku, wzdłuż grzbietu, aż do bioder, w formie dużych oraz mniejszych łat. Reszta ciała w dół jest całkowicie biała. Zakończenie sylwetki kocura podkreślone jest całkowicie czarnym ogonem. Jedyne odstępstwo od idealnie białych kończyn Lamparta to czarne palce na przedniej prawej łapie. Kocur ma pysk smukły, przyozdobiony oczami z heterochromią - jego lewe oko jest oliwkowe, prawe zaś bursztynowe. Nos jest różowy, o pomniejszych, czarnych plamkach na nim.
Charakterem Lampart wdał się w obojga rodziców – kocurek jest charyzmatyczny, otwarty na świat, a i od ojca odziedziczył bycie duszą towarzystwa. Jest pewny siebie i swoich (rozwijających się!) zdolności, pełen ambicji oraz marzeń na przyszłość; w tym lekko przypomina Żbikopręgę, gdy zamyśla się na temat planowania swojej przyszłości oraz tego, jakim honorowym Wojownikiem pragnie w owej wymarzonej przyszłości zostać. Pod przyjacielską przykrywką, Lampart zachowuje się z lekka jak kameleon – jeśli pragnie coś osiągnąć, z łatwością przystosuje się do każdego charakteru kota, chcąc znaleźć się w jego łaskach, by dostać to, czego sobie zapragnął… któż by przecież podejrzewał syna dwójki pasywnych wojowników o takie zachowanie, prawda? Mimo swojej spokojnej z zewnątrz natury, nie jest on kotem, który da sobie wejść na głowę, potrafiąc być asertywnym oraz znając własną wartość, choć nie jest typem skłonnym do wybuchów gniewu; polega on raczej na dobrze dobranych słowach, które służą mu lepiej, niż podnoszenie głosu lub wyciąganie pazurów.
