Wodopój

[Truflowy Nosek]

Wyszło na to, że niesamowicie szybko i niestety boleśnie przekonałam się, aby nie dotykać słońca, czy chociażby wkładać łapek w miejsca gdzie nie jestem pewna, czy powinnam; przeczucie podpowiadało mi, że to głupi pomysł, ale umysł śpiewał mi inną piosenkę, a teraz o to skończyłam! Z piekącymi poduszeczkami i lekko przypalonym futerkiem od spodu… i jak ja to wytłumaczę? Nie dość, że wyrwane futerko z ogona (może nikt nie zobaczy, mam go dużo), ale poparzona łapka? Czemu słońce parzyło? Czy to może nie słońce, a… ten słynny ogień, którego nigdy nie widziałam?
– Och, Ty skubany płomyczku, oszukałeś mnie! – powiedziałam lekko niezadowolona i westchnęłam starając się postawić łapkę na ziemi co wyszło mniej boleśnie, niż sądziłam… cóż nic tu po mnie, ognia ze sobą nie będę zabierać, ani paszczy, która trzyma go w ryzach. Cisza nastała znowu, a ja z nadzieją w serduszku nadal szłam przed siebie.