Medyczny trening Harmonijnej Łapy

[Cisowa Gałązka]

- Sorki, już niedługo i nie będę cię męczyć - zaśmiał się. Wiedział, że tego było dużo, ale już naprawdę większość było za nimi. Nim się Poeta obejrzy, będzie latał z własnym imieniem, a nie z Łapą na końcu która czeka na rozpoczęcie treningu. Cis sam nie mógł uwierzyć, że tak szybko im poszło. Miał wrażenie, że wczoraj zaczęli, a już czuł, że będą niedługo kończyć. Straszne. - Ja też się cieszę. Jestem z ciebie bardzo dumny, Poeta - polizał go między uszami, posyłając mu uśmiech. Nie skończyli jeszcze, trochę się jeszcze pomęczą, ale ten robił i tak ogromne postępy, więc Cis był ogromnie dumny z swojego terminatora. Naprawdę bardzo dobrze mu szło, bardzo, bardzo.

***

- Sieeemson! - miauknął, gdy tylko wrócił do Królikarni. Z rana był u starszych by zobaczyć jak się czują i tak wyszło, że rozmawiał dość sporo z Słonym Wiatrem, dawnym kolegą z którym dość nieźle się znał, jednak Cis wycofał się z tej wiadomości przez poczucie winy po tym, jak wraz z Barwną Wodą nie zdołali uratować jego partnerki. Teraz jednak zrozumiał, że może niekoniecznie powinien wiecznie brać winę na siebie, każda śmierć w klanie nie mogła być przecież jego winą. - Uczymy się dalej, co? Dzisiaj... urazy. Parrrę już znasz: płytkie i głębokie rany, użądlenie. Słyszałeś kiedyś o jakimś innym urrrazie? Albo... domyślasz się jakie mogą być?