Pszczółka od początku była „duża jak na swój wiek”, posiadając pewną przewagę nad większością swojego licznego rodzeństwa. Swe imię otrzymała dzięki temu, że na jej plecach i bokach czarne i rude znaczenia układają się niemalże w paski zdobiące odwłok robiącego miód owada. Plamy można znaleźć również na jej ogonie, łebku oraz uszach. Charakterystyczna czarna smuga przy prawym oku wyciąga jego kształt, dodając elegancji. Jej tygrysie pręgowanie dostrzec można tylko, jeśli by się jej dokładnie przyjrzeć (co bywa trudne przy jej ruchliwości). Resztę ciała (czyli całe wszystkie łapy, brzuch, szyję oraz większość głowy) pokrywa zaś biel. Sierść ma długą i puszystą, odstającą we wszystkie strony gdzie tylko się da. Zielone oczy często błyszczą zawadiacko czy z radości, a różowy nosek zwieńcza pysk w standardowym typie.
Jak się dość szybko okazało, imię kotki zostało wybrane bardzo trafnie. Przypomina ona bowiem pszczołę nie tylko z wyglądu, ale i z zachowania. Niezwykle ruchliwa, odkąd tylko poruszać się potrafi. Najpierw niezdarnie, jak to osesek, potem coraz zgrabniej. Mówi też dużo, i tak szybko, że niewprawiony słuchacz być może usłyszy jedynie bzyczenie.
Towarzyska, a do tego klei się jak miód. Przyczepi się do upatrzonego kota jak rzep i będzie mu trajkotać o wszystkim, zmieniać tematy i gubić wątki. Jak się nietrudno domyślić, ze skupieniem u niej słabo, tak samo z wysiedzeniem na miejscu, nawet gdy teoretycznie powinna siedzieć grzecznie i słuchać mamy lub kogokolwiek innego. No bo po co słuchać monologu o myciu futerka, kiedy tu lata taki ładny motylek, a tam coś właśnie błysnęło w kącie?
Mimo wszystko, jest pracowita i pomocna. Jeśli ją o coś poprosisz, na pewno to zrobi. Zacznie od razu, potem prawdopodobnie zapomni, ale gdy tylko znowu sobie uświadomi, że miała coś robić, na pewno wróci do zadania i ukończy je najlepiej jak potrafi!
Ma słabą pamięć do imion, woli nadawać innym kotom pseudonimy, które często się zmieniają (tak, zgadliście, je też po jakimś czasie zapomina…).
