Miedza

[Mknący Strumyk]

Strumyk był po prostu cierpliwy. Nigdy nigdzie się nie spieszył, nie ponaglał wydarzeń, więc nic dziwnego, że nie dość, że przyjemnie mu się leżało, to jeszcze nie miał nic przeciwko poczekaniu. Zresztą, słońce tak przyjemnie grzało, że naprawdę było przyjemnie! Ale rozmyślenia na temat tego, jak tu było fajnie i miło przerwał zapach, który nagle pojawił się w jego nozdrzach. I faktycznie, chciał z wrażenia przez uderzenie serca poderwać łeb i sprawdzić, czy coś się nie pojawiło obok, ale w ostatniej chwili się powstrzymał, delikatnie napiął mięśnie, z wrażenia, ale oprócz tego... leżał bez ruchu. Nawet zapomniał, że powinien oddychać i wstrzymał oddech!