Pajęcza Nora

[Zguba]

Drgnęło, słysząc znajomy głos wołający imię, którego już tak dawno nie słyszało, i szeroko uśmiechnęło się, gdy była mentorka znalazła się u ich boku. Pozwoliło się jej o siebie otrzeć, samo też wtuliło – czule, chociaż nieśmiało — nos w jej bujną kryzę. — Cze... — spróbowało wydobyć z siebie zduszony, ledwie zrozumiały szept, zakaszlało i zamilkło.

— Niespodzianka — pokazało w zaskakująco wesołym uśmiechu wszystkie kiełki — nie, nadal się tędy kręcę. Może kiedyś pójdę dalej, ale jeszcze nie teraz — wzmiankę o Srebrnej Skórce nie skomentowało, chociaż samo od dawna już wiedziało, że żadnej Srebrnej Skórki nie ma – i poczuło nieprzyjemną gulę w gardle na myśl o tym, że Płotka jest już stara, że nie zostało jej wiele czasu i że będzie kolejnym kotem, który ich opuści. O ile to nie ono wykituje pierwsze, wszystko może się zdarzyć.

— Jak tam... Klan Rzeki?