Trening Niezapomnianej Łapy

[Niezapomniana Łapa]

Nie wiedziała do końca odpowiedzieć na słowa mistrzyni… Ale brzmiały pięknie. Znowu jedynie co to kiwnęła główką, spoglądając przez chwilę na rude futerko, ale szybko wróciła do podziwiania widoków. Gdy jednak już nacieszyła się widokiem, zaczęła sobie przypominać znów jaki to świat jest straszny, że gdzieś za którymś drzewem może się kryć drapieżnik, nad ich głowami może przelecieć jastrząb czy pojawi się inna katastrofa… Ale całe szczęście równie szybko zaczęły wracać do obozu.
Małe kroczki, krótkie, niedalekie wyjścia poza obóz i może jakoś pokona swój strach.

***

Kotka martwiła się trochę o swoją mistrzynię. Może były koty w klanie starsze niż ruda, ale czy wojowniczka nie była już w wieku, by przejść do starszyzny? Niezapominajka nie chciała za żadne skarby innego mistrza, jeśli ma skończyć trening to z Deszcz tylko i wyłącznie, więc też z drugiej strony cieszyła się, że wojowniczka nie podjęła takiej decyzji… Tak więc postanowiła na razie nawet nie poruszać tego tematu. Aż do momentu, gdy omówią wszystko, co oby stało się jak najpóźniej.
Nastał kolejny dzień, a co za tym idzie trening, jupi. Wyjścia poza obóz, dalej straszne, ale znośne. Dzisiaj kotka nie wiedziała czego się spodziewać, ale o umówionej wcześniej porze czekała na mistrzynię przy wejściu do legowiska wojowników. Stres i ekscytacja mieszały się ze sobą, ale kotka próbowała opanować szalejące emocje, głównie tą pierwszą, skupiając wzrok i myśli na swoich łapkach.