Nora pod złamanym krzewem

[Wyjąca Wilczyca]

- Jak ładnie, na pewno są śliczne. Mam nadzieję, że twoja mama czuje się dobrze? – zagadnęła. O tak, zdecydowanie przyjemniej było przejść do tematu kociąt, co prawda nie własnych, ale pamiętała co mówiła Nurt i postanowiła na razie o tym nie myśleć. Zresztą nowo narodzone młodsze rodzeństwo Strumyka to też były świetne wieści i cieszyła się nimi szczerze wraz z nim. A potem, skoro już była o tym mowa przeszła do własnej rodzinki zadowolona, że może się pochwalić awansem drugiego miotu ojca na terminatorów. Zwłaszcza Mroczkiem, dzięki któremu nawet w czasie trwania kary jej nastrój zdecydowanie się poprawiał.
- Ano właśnie, że ja. Co prawda po poprzednich wydarzeniach Wąż zdecydował, że na pierwsze treningi będzie z nami chodził nasz ojciec, ale i tak się cieszę. Mroczek ma teraz na imię Ciemna Łapa, chcę go wyszkolić na dobrego wojownika. – przełknęła kolejny kęs i podsunęła resztę króliczego mięsa ukochanemu. - Jedz, mnie już chyba wystarczy. – zamruczała czule. Niezależnie od ich zmartwień powinni się dobrze odżywiać, zwłaszcza, że za niedługi czas nadejdzie Pora Nagich Drzew i ciężko będzie o porządny posiłek.