Trening Lotnej Łapy

[Lotna Łapa]

I Piórolotek właśnie odczuwa, skąd jego brak zainteresowania samą walką. Nawet same opisy przedstawiane mu przez mistrzynię brzmią absolutnie nieprzyjemnie. Ukrwienie, celowanie w tę cienką skórę między ciałem a łapami, powalanie kogoś, więc pewnie wbijanie się w tę kupę mięsa i krwi... Brrr, zupełnie nie jego klimaty. A przecież musi nauczyć się tej wątpliwej sztuki, jeśli chce wreszcie cieszyć się zasłużoną, wymęczoną wolnością.
A więc... jego mocne strony. Ze skrzywienia przechodzi w wyraz mordki obrazujący dość mocne zagubienie, miksowane ze skupieniem. Cóż, na pewno nie jest z niego zły aktor, ale ta zaleta raczej przestanie być zaletą, gdy się nią pochwali. I pewnie nawet nie będzie to należało do konwencjonalnych cech przydatnych w walce.
- Myślę, że dobrze będę... uuunikać! Jestem szybki. Sprawnie się ruszam... tak myślę. - odpiera wreszcie. W zasadzie obie te cechy brzmią już bardziej zachęcająco, niż jego wcześniejsze rozmyślania. Wyobraża sobie, jak sprawnie unika każdego ciosu, i - najlepiej bez brudzenia własnych łap - doprowadza przeciwnika do porażki... w jakiś sposób.