Trening Pierzastej Łapy!

[Łabędzia Szyja]

Trochę tak było. Łabędź nie wiedział kiedy i jak to się stało, przecież do niedawna widział w Klanie autorytety, mądrych i bardziej doświadczonych od siebie wojowników; jeszcze jako młody przywódca nierzadko czuł się przy nich onieśmielony. I nadal uważał Rzeczniaków za dobre, inteligentne koty, od których wiele można się nauczyć — ba, odnosił wrażenie, że uczyli go czegoś nowego codziennie — jednak w tym wszystkim byli dla niego jak kocięta. Jak rodzina, którą należy się opiekować.
— Wiek zobowiązuje — zażartował z lekkim śmiechem. Może i miał swoje księżyce na karku, a wiele w jego podejściu i rozumowaniu świata na przestrzeni tego czasu uległo zmianie, ale nadal tak samo niezgrabnie przyjmował słowa mogące zostać uznane za komplement.
Poruszył uszami, gdy Piórko wspomniała o czekających ich niebawem zawodach.
— Sam nie wiem. Chyba nie potrafiłbym się skupić, zbyt ciekaw, jak idzie wszystkim dookoła — stwierdził z rozbawieniem. Szczególnie jeśli na udział zdecyduje się jego Wiewióreczka — wówczas będzie jej najgłośniejszym kibicem. — A ty? Rozważasz wzięcie udziału? Pamiętam, jak mówiłaś, że lubisz łowić. To chyba byłoby coś w sam raz dla ciebie, mam rację?
Z każdym krokiem zbliżali się do szemrzącej nieopodal rzeki. Jednak po zahaczeniu o Torfowy Rojst Łabędź wycofał się i zaczął prowadzić ich wzdłuż Szarych Brzóz; na przedzieranie się przez Wilgotne Skałki przyjdzie jeszcze czas, dzisiaj nastawiał się na zrelaksowany spacer.