Trening Pierzastej Łapy!

[Łabędzia Szyja]

Poruszył wąsami w rozbawieniu.
— Pewnie tak — zgodził się, patrząc na nią z sympatią. Przede wszystkim jednak miał nadzieję, że w jego wieku Pierzasta Łapa odczuje coś na kształt spełnienia. Że z powrotem odnajdzie się w Klanie Rzeki i nie będzie żyła obecnymi wątpliwościami, a spędzi wieńczące życie księżyce w spokoju i ukontentowaniu. Bardzo jej tego życzył.
Strzepnął uchem, może przypadkowo, a może po to, by wskazać na szepczącą do nich wodę. Zwolnił kroku, gotów w każdej chwili stanąć czy zawrócić.
— Wyszłaś z wprawy, mówisz? Rzeka jest tuż za nami, tak się składa. Możemy prędko to nadrobić — zaproponował miękko. Bez nacisku, bądź co bądź chciał dostosować się do jej tempa, dosłownie i w przenośni. Ale może tęskniła za starym dobrym rzecznym łowieniem ryb? — A ja w tym czasie opowiedziałbym ci co nieco o tym, co się pozmieniało.
Co nieco, bo gdyby miał opowiedzieć o wszystkim, nie starczyłoby im dnia... Na Gwiazdy, a i to biorąc pod uwagę, że jego pamięć szwankowała i pewnie nie przytoczyłby nawet połowy tego, co istotne.