Zawieja nie należy do najmniejszych kotów, nie jest też najwyższa. Wpasowała się jednak idealnie w przyjętą średnią. Jej ciało pokrywa czarne, długie futro, wzdłuż grzbietu nosa, jak i pod nim, szyi, piersi i brzuchu pojawia się biel. Również każda z łap posiada swoją własną skarpetkę. Przednie łapy zdecydowanie krótsze - z przodu sięgają one do nadgarstków, od tyłu do łokci. Tylne natomiast zachodzą aż po kolana. Kotka wydaje się być najbardziej pospolita. Wszystko zmienia się jednak, gdy dostrzeże się jej oczy. Zawieja ma bowiem heterochromię, prawe oko ma barwę złotą, lewe natomiast błękitną.
Mamy przed sobą istotę, która wychowała się w przekonaniu o swojej wspaniałości. Łatwo przyszło jej przyswajać nauki matki, jak i narzucone z góry postrzeganie świata. Swoją prawdę uważa więc za jedyną, najprawdziwszą. Zawieja postrzega swoją matkę jako czysty ideał kota, dążąc więc do perfekcji, chce być całkowicie taka sama jak ona… Nie bez powodu dostała właśnie takie imię. Już z góry przesądzone było, iż podążanie ścieżką rodzicielki jest jej pisane - a przynajmniej takowa wiara się w niej zakorzeniła. Imię zobowiązało ją do osiągnięcia wielkich celów. Nie wybaczyłaby sobie, gdyby przyszło jej zawieść. Kotka wymaga więc od siebie wiele, źle reaguje na krytykę, jak i na przypadkowe porażki. Nie lubi marnotrawstwa - w szczególności czasu. Dlatego też krzywo patrzy na tych, którzy - jej zdaniem - nie przykładają się wystarczająco bardzo do swoich zadań. Zawieja jest perfekcjonistką, więc wszystko - za co jest odpowiedzialna - musi być bardziej niż idealne.
![[Obrazek: 14Bir6k.png]](https://i.imgur.com/14Bir6k.png)