Rdesta trudno przeoczyć. To duży kot o długich, choć mocnych, szerokich łapach. Dawne choroby i okresy bezruchu pozostawiły na nim ślad: nabrał nieco ciała, lecz mimo dodatkowych gramów porusza się z naturalną lekkością i gracją, jakby każdy krok miał starannie zaplanowany. Jest niebieskim pointem, z delikatnym tygrysim pręgowaniem widocznym głównie na pyszczku. Gęste, długie i zadbane futro układa się w równą, puszystą szatę, której odcień miejscami jaśnieje, zwłaszcza na bokach i karku. Uwagę przyciągają kontrasty: ciemniejszy ogon i uszy, rozjaśniony tułów oraz biel podgardla, brzucha i łap, sięgająca aż do łokci i kolan. Biała jest też maska na pysku – zaczynająca się na brodzie, przecinająca różowy nosek i kończąca się tuż pod oczami. Same oczy Rdesta, skośne i stalowo-niebieskie, dodają mu charakterystycznego wyrazu: zawsze wygląda jakby coś go drażniło, coś mu nie pasowało. Nawet gdy wcale taki nie jest.
Koleżka, który myśli, że mu gwiezdny klan dał całuska w czółko - tak chyba najłatwiej opisać Rdesta. Od kiedy dowie się, że aż dwójka z jego dziadków i ciotka zajmują stołek przywódcy klanu, w jego główce powoli acz skutecznie zacznie rodzić się myśl, że przez sam ten fakt jest lepszy od innych, a tak właściwie to tytuł przyszłej gwiazdy czy innych cudowności jest mu zapewniony. No bo kto inny może się pochwalić takim pochodzeniem? Że niby jego rodzeństwo? Niekompetentni! A w ogóle to brzydcy! Narcyz, który co prawda pracy się nie boi, ale dla sukcesu nie będzie stronił przed podłożeniem komuś nogi, a dla swoich porażek zawsze znajdzie jakąś wymówkę. A to wiatr źle wiał, a to ktoś niewyraźnie mówił, a to gwiazdy były w nieodpowiedniej konfiguracji... w każdym razie nie była to przecież jego wina.
