Trening Pierzastej Łapy!

[Łabędzia Szyja]

Drozd nie zauważył nadchodzącej kotki, ale ochrona gałęzi dała mu szansę na wyjście z sytuacji obronnym skrzydłem; Pierzasta Łapa musiała nieco się natrudzić, aby po niego sięgnąć, nie mogła też pomóc sobie zębami, co ptak usiłował wykorzystać wściekle trzepocząc skrzydłami i szamocząc się w uchwycie czekoladowej łapy. I choć przez moment terminatorka mogła odnieść wrażenie, że zwierzyna się wyślizgnie, to jednak jej pazury skutecznie przytrzymały ją w miejscu. A gdy drozd znalazł się bliżej szczęk, szansa na ratunek przepadła.

Odrobinę zasapany Łabędź wyszedł z pobliskich krzaków i zaczekał, aż Piórko zrobi to samo. Uwielbiał Ptasie Krzewy, ale niekiedy naprawdę ciężko było się po nich poruszać, szczególnie, gdy starało się dotrzymać komuś tempa... z wiekiem przekonywał się o tym coraz bardziej.
— Gratuluję! Byłaś fenomenalna — powiedział, a błysk w błękitnych oczach świadczył o tym, że bynajmniej nie wyolbrzymiał ze swoją reakcją. — Nie wiem, jak mogłaś kiedykolwiek w siebie wątpić, niejeden młody wojownik mógłby się od ciebie uczyć.
Otrzepał się i obrócił na moment głowę, by wydłubać zbłąkaną gałązkę z gęstej sierści.
— Trzy piękne zdobycze... Czuję się dumny, chociaż do nauki akurat tej umiejętności nawet nie przyłożyłem łapy, to w pełni zasługa twojej ciężkiej pracy. Chcesz zanieść je do Obozu? Myślę, że na dzisiaj wystarczy, ale jeśli chcesz jeszcze trochę się porozglądać, nie będę stawiał oporu. — W końcu tak dobrze jej szło, mogła wcale nie mieć ochoty przerywać łowów. Jednak jeśli o niego chodziło, Piórko dostatecznie się wykazała... a i sam czuł lekkie zmęczenie.