Kacza Sadzawka to średniej wielkości kotka o opływowym, smukłym ciele. Na drobnych stópkach opierają się zgrabne nogi, podtrzymujące obłe, ale atletyczne ciało. Okrywa je gładkie, przylegające futerko, lśniące czystą bielą. Jedynie do przydługiego ogona, głowy i kilku plam na grzbiecie wzrok przykuwa brąz poznaczony prążkami. Spomiędzy wzorków tabby, zdobiących jej czoło, a ciemnoróżowego, niedużego nosa, spogląda para skośnych orzechowych oczu o troszkę smutnym, zmęczonym wyrazie. Kotka porusza się w bardzo swobodny sposób, nie dbając o grację w swych krokach, w chodzie lekko kołysząc się na boki, a w biegu pędząc szarpanymi susami.
Kacza Sadzawka stała się dojrzałą kocicą. Jest raczej cicha i spokojna- choć ma wiele do powiedzenia, często decyduje się to przemilczeć. Kompletnie brak jej zdolności przywódczych: odkąd skazała ukochanego Brata i siebie na tułaczkę, bardzo boi się podejmownaia jakichkolwiek ważniejszych decyzji, przez co bywa bierna. Ma bardzo mało pewności siebie- uważa się za niezdarną i mało zdolną. Cechuje ją ostrożność i rozsądek, ktore można zinterpretować jako tchórzostwo. Jednak jedyne, co tak naprawdę napawa ją strachem, to bycie w centrum uwagi- jej tremie zdarza się osiągać stopień paniki. Mimo to posiada zauważalny tylko dla wnikliwego spojrzenia niezachwiany trzon siły, wynikający z przekonania, że zebrane tragiczne doświadczenia przygotowały ją już na całe zło, jakie może ją spotkać. Pozwala jej to walczyć z przeciwnościami losu z odwagą i determinacją godną podziwu, w milczeniu i skupieniu. Może wydawać się chłodna i obojętna, jednak zazwyczaj jest to po prostu efekt jej niepewności w wyrażaniu uczuć i myśli. Tych, którzy są jej bliscy, obdarza ogromnym, acz nienachalnym ciepłem i troską. Jest dla nich łagodna, opiekuńcza i czuła. Bardzo rzadko zdarza jej się śmiać, ale jest to wówczas najsłodszy śmiech na świecie, śmiech zachwyconego światem kocięcia, którym kiedyś była i które zostało schowane w bezpiecznym cieniu w głębi jej duszy.
Burzowe Gardło, Wirek
• Na początku stycznia 2014 roku "urodziły się" pierwsze kocięta od NPCów: Owczej Skórki i Suchowąsego. Próbny miot z rodziców, których nie prowadzą żadni gracze, udał się bardzo dobrze, mimo że w tym samym okresie zarejestrowało się mnóstwo nowych kont do Klanu Wichru i Gromu. W lutym grę jednomiesięcznymi kociętami rozpoczęli: Maczek, Kaczuszka, Oko, Wiaterek, Plamka i Ciężarek.
• 22 lutego rozpoczęła się Ceremonia V, podczas której przybyła spoza Klanu córka Dymnopręgiego, Wilczek, zyskała miano Wilczej Łapy i rozpoczęła Trening pod okiem Zakurzonego Serca. Na tej samej uroczystości zakończyło się terminowanie Fiołkowej Łapy, który odtąd znany jest jako Fiołkowy Pąk
• W lutym do Klanu Cienia zostało też przyjęte kilka zbłąkanych kociąt: Piasek, Agrest, Lawenda, Migotka, a nieco później, bo w połowie marca, również Ogień.
![[Obrazek: folder.gif]](http://www.artemida.webd.pl/warriorcats/templates/bLock/images/folder.gif)
![[Obrazek: smutnakaczamama_by_blackunia-d98y8s1.png]](http://orig07.deviantart.net/fbe4/f/2015/252/9/0/smutnakaczamama_by_blackunia-d98y8s1.png)