Płaczące Wierzby

[Truflowy Nosek]

Padł. Dość niespodziewanie i szybko, a ja zostałam sama z myślami, krwią na pazurach, kępkami futra w pyszczku i kotką, której oczu unikałam. Odetchnęłam z ulgą, kły psowatego ominęły musnęły mój policzek, ale mogło być o wiele gorzej; przynajmniej jedna z nas nie była poturbowana; nie podobało mi się jednak, że nie byłam to ja. Traszka krwawiła, dość mocno, a zapach na jej futrze świadczył o innym lisie… czemu było ich tak dużo? Czy to norma, że psy atakowały Grom, a lisy Wicher?
– Chodź… wracajmy do obozu. Poinformuję Kwieciste Grzbiety i Pszczeli Taniec, by przyszli zakopać lisa, ale teraz jesteś ważniejsza – mruknęłam podchodząc do ukochanej i delikatnie liżąc ją w policzek. Gdyby krew nie była jej, powiedziałabym, że pasuje jej do futerka; przy okazji gdybym nie czuła się tak niezręcznie unikając jej wzroku, byłabym skłonna to powiedzieć, jednak to była już kompletnie inna sprawa. Mój wzrok mimo wszystko wędrował po niej z pewną dozą zainteresowania, omijając jej morskie oczka z precyzją, a w głowie błąkały się zamglone myśli - przede wszystkim wspomnień wody, która obmywała moje ciało. – Cieszę się, że nic Ci nie jest. – dodałam po chwili, patrząc w stronę obozu, do którego miałam nadzieję ruszyć wraz z Traszką.

zt?