Leśne Skałki

[Cotangens]

— Cóż, jeśli wiedziałaby jak do nich dotrzeć, to z pewnością bym to rozważała. Niestety moje wspomnienia są mgliste. Do byłego domu wiem jak trafić, jednak wątpię, aby miało to jakikolwiek sens. — Z pewnością go nie miało. Nie chcieli jej, wyrzucili ją jak zepsutą zabawkę. Nawet jakby im się odwidziało i chcieli ją z powrotem, to nie zamierzała wracać. Ludzie zostali w jej oczach przekreśleni na zawsze. — Życie na ulicy, byłoby lepsze? — W teorii powinna lepiej znać zagrożenia wynikające z życia wśród ludzi, niż w dziczy, jednak nie była przekonana do życia w mieście. Las może wydawał się obcy i trochę przerażający, ale kto, jak kto, ona sobie poradzi. Powietrze tutaj wydawało się o wiele przyjemniejsze dla nosa, niż te, które czuła zza okna.
— Rozumiem — całe szczęście nie musiała szukać ziół, ani nic innego o mocnym zapachu.
— Z głodu nie umrę, dopóki nie przyjdą mrozy, wtedy może być różnie. — Nie było opcji, że przyzna się wprost, że czegoś nie potrafi. Nawet jeśli od tego zależało jej życie, a tak przecież było. Oby Ślimak poznała się na kotce i powiedziała jej co nieco. W końcu polowanie na zabawki nijak się miało do zdobywania pożywienia.
Skoro koty umiały się tego nauczyć same z siebie, to co stało jej na przeszkodzie, aby sama też tak zrobiła? Nie była głupia, więc powinna sobie z tym poradzić bez problemu. Chociaż jakieś małe wskazówki byłby mile widziane.