Trening Popielatej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Och, gdyby tylko Popielata Łapa wiedział, jaką przysługę właśnie wyświadczał Łabędziowi... Prawdopodobnie większą, niż samemu sobie tymi powtórkami z materiału. Jeżeli jednak to w gestii przywódcy leżało mu to uświadomić, to mieli mały problem, ponieważ on nie zamierzał odtrącać jedynej takiej okazji na odskocznię. Nie chciał, nie mógł sobie pozwolić na spędzenie resztki pozostałego mu życia na leżeniu i rozczulaniu się nad sobą, a to nie tak, że życie oferowało mu obecnie wiele alternatyw. Można więc powiedzieć, że łapał jelenia za rogi.
— Och, nie, nie, nie ma potrzeby przychodzić później... tym bardziej wcale... Tak się składa, że akurat mam wolne — powiedział, jakby to było wyjątkowe zrządzenie losu, a nie dominujący stan w jego grafiku. — Możemy zabrać się za to nawet teraz. Co cię interesuje, czego się tam uczysz z Rześką Pszczołą...? Kodeksu Wojownika?
Rangi odpadały; jasne, nawet starszemu terminatorowi wypadało odświeżyć sobie niektóre szczegóły, a imiona rządzących w pozostałych Klanach kotów bywały nie tylko kłopotliwe do zapamiętania, ale i zmienne, lecz to raczej bez problemu załatwiał ze swoją prawowitą mistrzynią. A to nie pozostawiało wielu tematów, w których Łabędź mógł wykazać się pomocą.