Trening Popielatej Łapy

[Gorejący Krzew]

Ach, to jednak taki los. W głębi serca Popielata Łapa był odrobinę zawiedziony, że teraz faktycznie musiał przyznawać się do swojego problemu, bo też nie wierzył w pełni, że uda się go rozwiązać. Może co najwyżej zostanie skonfrontowany z prawdą i wreszcie zmusi się do zaakceptowania prawdy, że nigdy nie będzie z niego dobry łowca. Obrońca też raczej nie, nauczyciel również mierny. Taki materiał na wojownika, że już losowa kępka mchu miała więcej zalet.
Ale też... może chociaż był ten cień szansy, że robił coś nie tak, jakiś mały błąd przez który mu wszystkie ryby uciekały. Może był zbyt zdesperowany i to wyczuwały. Może mimowolnie drżał i nie zauważał nawet tego. Nabrał powietrza w płuca.
– Booo... pamiętasz jak nauczyłeś mnie łowić ryby? I myślałem, że jakoś mi idzie. Ale potem był Połów Rozkwitu i... i nic nawet do mnie nie... – zamrugał szybko, bo przecież miał tylko zrelacjonować jak się sprawy miały, a nie rozklejać!! – Nic nie złapałem. Ani wtedy, ani później. Znaczy może czasem jakąś małą bystrzankę, którą się nawet kocię nie naje. I to w czasie, gdy inny terminator złapałby już kilka faktycznie dużych ryb! I no... nie wiem. Może robię coś nie tak jednak? Albo może ryby mnie nie lubią? To możliwe? Nie mają mnie za Rzeczniaka i nawet do mnie nie chcą podpływać?