Trening Popielatej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Zrównał krok z terminatorem i zaciągnął się rześkim powietrzem. Beztroskie wyjście na ryby z dawnym uczniem przyprawiało go o uczucie lekkości, które wydawało mu się stanowczo nie na miejscu. Starał się odgonić tę myśl od siebie, a zamiast tego zwrócić uwagę na skałki pod łapami; jeden niefortunny krok mógł kosztować go przykre konsekwencje.
— Cóż, ryby lubią chować się pod korzeniami, a dla nas są one wygodnym stanowiskiem, ciężko wymarzyć sobie dogodniejszy punkt. Ale minąłbym się z prawdą nie przyznając, że powód jest nieco bardziej... osobisty. Nad Zatopionymi Korzeniami rozpocząłem przygodę z łowieniem, to tam złowiłem pierwszą rybę. Uczyłem się od mojego mistrza, aczkolwiek już jako wojownik, dlatego zamiast typowego wyjścia we dwójkę, zrobiliśmy sobie wypad większym gronem. — Uśmiechnął się do własnych wspomnień. — Właśnie wtedy dowiedziałem się, że najowocniej łowi się o poranku lub o zmierzchu, a rybę najłatwiej pochwycić, kiedy jest zimno — są wtedy ospałe i istnieją spore szanse, że ich czas reakcji będzie spowolniony.
I choć była to ciekawostka, która mogła się przydać, to miała znaczenie wyłącznie wtedy, gdy potrafiło się zastosować do podstaw łowienia. Łabędź z zainteresowaniem wysłuchał odpowiedzi Popiołka, zachęcająco kiwając przy tym głową i jednocześnie odznaczając w głowie kolejne wspomniane elementy.
— Prawda. Bardzo dobrze, nie ma czego się przyczepić — przyświadczył ze zmrużeniem oczu. — Radziłbym oddychać zawsze, ale jeżeli tak czujesz się pewniej... — To kim on był, żeby naciskać na zmianę? Marne szanse, że właśnie to stało za niepowodzeniami kocurka. Wiedział przecież, że nawet ten środek ostrożności przy odrobinie pecha mógł odbić się czkawką. Ustalone reguły swoją drogą, każdy łowca polował odrobinę po swojemu. — Skoro tutaj nie ma problemów, przekonajmy się, jak wychodzi w praktyce.
Tak się składało, że akurat docierali na miejsce.