Samotna Wierzba

[Ślimacza Skorupka]

Uciął. Chyba w porę zorientował się, że zaraz powie za dużo, ale spokojnie! Ślimak nie zamierzała ciągnąć nikogo za język. Nie wypada. Poza tym, potrafiła postawić się w tej sytuacji i na miejscu kocura na pewno nie czułaby się komfortowo, rozmawiając o swojej przeszłości. Coś jest w tym takiego, że niekoniecznie chce się to zdradzać obcym kotom. Przynajmniej ona tak miała.
- Czemu je opuściłeś? - Zapytała więc o szczegóły tego, o czym powiedział w pierwszej kolejności. Może w ten sposób atmosfera się nieco rozładuje... Oczywiście zakładając, że jest niezręczna. Bo według niej nie. Ale mało co jest przez Ślimaczek uznawane za niezręczne, warto wspomnieć.
W zasadzie zadane przez nią pytanie nieco wiązało się z odpowiedzią, którą zaledwie chwilę później kocur jej podał... Ale nie całkowicie, dlatego nie zamierzała się wycofywać. W końcu wciąż nie poznała powodu zmiany miejsca. Tylko to, że nowym stało się jezioro, przez swoje walory. Nic dziwnego, naprawdę jest na co patrzeć.
- Ano, widoki są niezłe. Czekam na zimę, aż to wszystko tutaj zamarznie. Jeszcze nie miałam okazji zobaczyć w tej wersji. Może będzie można się ślizgać po lodzie, jeśli będzie wystarczająco gruby. - To był... Chyba całkiem szalony pomysł. Wpadł jej do głowy tak nagle i nic głębszego za nim nie stało. Nigdy wcześniej nie próbowała chodzić po lodzie. Może wspomnienie jeżdżących na łyżwach dwunożnych spowodowało, że o tym pomyślała. Albo czysty przypadek, wina kreatywności.