Trening Popielatej Łapy

[Gorejący Krzew]

Pierwszy raz usłyszał o relacji Kwitnącego Jaśmina z wodą. I była to informacja na tyle niespodziewana, że Popielata Łapa zapomniał zastanowić się czy to nie coś co każdy wiedział oprócz niego. Ciężko było skupiać się na tak przyziemnych, codziennych problemach, gdy tu cały znany mu świat wywracał się do góry łapami. Pokiwał głową, tak mu się zdawało przynajmniej, że chociaż w ten sposób udało mu się okazać, że słuchał.
– O, czyli tylko ty nie potrafiłeś łowić? – dopytał, nie będąc w stanie ukryć zaskoczenia w głosie. W jego wyobrażeniach to mistrz Łabędziej Gwiazdy potrafił łowić, a reszta dopiero miała zdobyć tę umiejętność. To miało sens, to brzmiało mniej... – ... strasznie. – westchnął cicho, dopiero po dwóch uderzeniach serca orientując się, że ostatnie słowo zdołało opuścić jego myśli. Odchylił lekko uszy w tył. – Znaczy raźniej też, ale... jak się jako jedyny uczyłeś, a reszta już kiedyś łowiła to... nie wiem. Trochę tak, nie wiem czy bym tak chciał.
Zrobiło mu się niewygodnie we własnej skórze.
Wskoczył na najbliższy korzeń i przedostał się z niego na kolejny. Dopiero zaczynały się jego poszukiwania odpowiedniego miejsca, to nie był najprostszy wybór. W odpowiedzi na pytanie chciał po prostu pokiwać twierdząco łbem, ale... hm, może powinien chcieć sam łowić ryby. Skoro nie przyszli tu tak po prostu, a w ramach powtórki, bo Popielata Łapa poprosił o pomoc z nauką. No, może nie nauką, bo znał te rzeczy. Ale nauką, bo najwyraźniej nie znał ich wystarczająco dobrze. Ale nie chciał rezygnować z towarzystwa...
– Nooo... jeśli obiecasz, że nie wyłowisz wszystkich ryb... – odparł, nie do końca wprost, ale całkiem zadowolony z tego jak udało mu się wybrnąć z sytuacji. I może nawet nie zabrzmiało jakby to była jego faktyczna obawa!