Trening Popielatej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Zdołał co nieco poznać Popiołka, chyba dało się przewidzieć nadciągającą falę tłumaczeń. A tu proszę, nadal jego język pracował szybciej niż umysł i podsuwał nieostrożne opcje dialogowe. Może chociaż lekki stresik go usprawiedliwiał; nie dysponował wystarczającą przestrzenią do szybkiego i klarownego myślenia. Był już stary, na Gwiezdnych.
— Oczywiście, że nie polecałby złych — zgodził się bez oporu, kiwając ze spokojem głową. — Może po prostu twój potencjał czekał na odpowiedni moment, żeby wejść do gry, to się zdarza. I to był właśnie ten moment. Ten kiełb. Teraz tylko aktywnie ten potencjał szlifować.
Czy powinien obawiać się, że właśnie nałożył na grzbiet kocurka presję spisania się przy kolejnych próbach? Czuł, że owszem, ale stało się i było za późno na odwrót. Oby tylko nie skazało go to na niechybne niepowodzenie; bo Łabędź był bardziej niż pewien, że wyłącznie nastawienie Popiołka mogło stanowić realną przeszkodę. Nie technika, nie brak umiejętności, nic z tych rzeczy.
Tylko. A więc jednak pojawiła się jakaś wątpliwość? Otóż nie, jak się okazało, zgoła odwrotnie, Popiołek z pełnym przekonaniem zgarnął swoją rybkę i złożył mu ją u łap.
— Och, dziękuję, to bardzo miłe — rozczulił się. — Wygląda bardzo smakowicie. Pozwolisz, że na moment osamotnię cię w łowach i zrobię sobie małą przerwę na posiłek? Szkoda czekać, aż wrócimy do Obozu, świeża ryba smakuje najlepiej.