Trening Popielatej Łapy

[Gorejący Krzew]

Została mu co najwyżej jedna łuska na pamiątkę, zahaczona o pazur. Westchnął smutno siadając z czterema opartymi o korzeń łapami i spojrzał ukradkiem na Łabędzią Gwiazdę. Może... może nie widział. Na to przynajmniej wyglądało. Popiołek wziął głęboki wdech i wydech. Spróbuje jeszcze raz, tak. Następnym razem się ud- chwila, właśnie. Zamiast podbudowywać siebie w myślach, skupił się na moment na osuszaniu łap językiem. Obu łap, bo dopiero gdy ukończył to zadanie, zorientował się, że jedna z nich zaraz znowu wyląduje w lodowatej toni. Chyba że... spojrzał na swój ogon.
Może to właśnie jego kolej nadeszła? Słońce nie zdążyło przesunąć się na tyle by cień syna Śnieżnego Płatka zmienił położenie, więc jedynie zanurzył cienki ogon do wody i odetchnął krótko. To teraz się nie ruszać.
... nic mu nie odgryzie ogona chyba? Jak palce miał w jednym kawałku to tu wcale bardziej nie ryzykował, prawda?