Trening Popielatej Łapy

[Gorejący Krzew]

Spójrzmy prawdzie w oczy – dla Popiołka każda ryba, która podpływała do ogona, nie musiała przerastać kiełba, starczyło, że była większa niż nic, które zwykle interesowało się jego paluszkami. Syn Śnieżnego Płatka ledwo co zdusił w sobie chęć poruszenia ogonem by strzepnąć łaskoczącą rybkę. Może jednak ogon miał jakieś minusy. Ale tylko może.
Nie wiedział ile takich skubnięć by zniósł w bezruchu, ale wiedział też, że ciekawska rybka potrzebowała zwykle góra dwóch by uznać, że jednak nie natrafiła na nic smacznego. Dlatego też pazury miał w gotowości by zaatakować biedne stworzonko z dwóch stron. Chciał piszczkę wyrwać z wody i przytulić do piersi, chociaż intencji nie miał tak sympatycznych jak opis by mógł wskazywać, raczej liczył, że dzięki temu mu nie ucieknie. I że łatwiej będzie się wgryźć w razie czego.