Trening Popielatej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Zastygli obaj, każdy na swoim korzeniu, i chyba każdy z nich z inną wizją tego, co nastąpi dalej. Łabędź uśmiechnął się — ni to zachęcająco, ni to z zakłopotaniem — i już miał przystąpić do tłumaczenia się ze swojego marnego podarku, zapewnienia, że Popiołek wcale nie musiał rybki przyjmować, jeśli nie nęciła go myśl o użeraniu się z ośćmi, gdy został uprzedzony krótkim podziękowaniem. Jednym słowem, po którym wrócili do punktu wyjścia, czyli odgrywania dwóch skał. O ile skały miały w zwyczaju dzierżyć ryby.
Łabędź odchrząknął i odsunął sprawcę zamieszania, biednego czebaczka, głębiej na brzeg.
— No to do boju — zarządził z drewnianym entuzjazmem i, wreszcie spuściwszy wzrok z ucznia, zanurzył końcówkę ogona w wodzie. — Póki światło nam sprzyja.