Trening Popielatej Łapy

[Łabędzia Szyja]

— Cóż, chyba jednak nie obejdzie się bez zjedzenia części na miejscu. Dla luźniejszego ładunku. — Poruszył wąsami. Żartował, ale tylko w połowie, propozycja uczty była jak najbardziej aktualna. Aczkolwiek nie zdziwiłby się, gdyby finalnie z niej zrezygnowali; robiło się pioruńsko zimno. A to niby z biegiem dnia powinno stawać się cieplej. — Rzeczywiście, poszło nam znakomicie, jednak wątpię, by na tyle, żeby nic już nie zostało. Rzeka jest zaskakująco pojemna, a to miejsce jest dobre nie tylko dla nas. Przede wszystkim dla nich. Stawiam tłustego karpia o to, że już o zmierzchu, gdy ryby wyjdą na żer, nie będzie dało się odczuć, że ktokolwiek tu dzisiaj łowił.
Powoli podniósł się i spełzł ze swojego korzenia. Z bólem rozciągnął zesztywniałe kości. Przedobrzył dzisiaj, to na pewno. Czy żałował? Absolutnie nie. Wróci do Obozu i padnie na pysk. Prześpi większość dnia. Nie będzie tyle myślał.
— Hmm, to może umówmy się tak — jeżeli wróci do normy, przyjdziemy tutaj razem raz jeszcze i zastanowimy się, skąd ta różnica. Ale myślę, że nie będzie takiej konieczności. Pamiętasz? Zbudzony potencjał.