Trening Popielatej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Skinął głową.
— W porządku. Postarajmy się zabrać, ile będziemy w stanie, po resztę poproszę wsparcie — postanowił. Głównie z tego względu, że nie czuł się na siłach kilkukrotnie obrócić w tę i z powrotem, a skoro łowili wspólnie, nie posłałby Popiołka, żeby męczył się sam. Na szczęście w Obozie nie brakowało kotów, dla których wyprawa nad Zatopione Korzenie to ledwie krótki spacerek.
— Aż tak — przyświadczył, jako że akurat co do tego nie miał wątpliwości. To ta druga kwestia wymagała głębszego zastanowienia... Nie żeby szczególnie dużo mu ono dało. — A wiesz, o to chyba musielibyśmy spytać same ryby. Nie wydaje mi się, by przesiadywały w swoim obozie jak my, ale czy przemieszczają się aż z jednego końca rzeki na drugi...? Zakładałbym, że w większości lubią trzymać się sprawdzonego rejonu. Może istnieją gatunki mniej i bardziej nastawione na podróże? Tak jak niektóre ryby pływają ławicami, a inne samotnie.
Kolejne pytanie Popiołka sprawiło, że oblicze przywódcy wyraźnie się rozpromieniło.
— Ależ oczywiście. Z wielką przyjemnością znów wybiorę się z tobą na ryby — odpowiedział i po tych słowach sięgnął wreszcie po rybę ze stosiku. A później kolejną i jeszcze jedną, starając się zmieścić ich w pysku jak najwięcej. Co wcale nie było prostym zadaniem ani na początku jego kariery łowieckiej, ani teraz, obiegi pór później.

Gdy nareszcie na powrót znaleźli się w Obozie, tuż przed rozejściem się w swoje strony Łabędź ponownie zwrócił się do Popielatej Łapy:
— Jeśli będziesz miał ochotę, zajrzyj do mnie jutro. Porozmawiamy sobie o tej historii Klanów.