Trening Popielatej Łapy

[Łabędzia Szyja]

— Któż to wie? — zarzucił filozoficznie. Rzeczywiście, wszelkie opisy Wielkiej Słonej Wody, jakie kiedykolwiek dotarły do jego uszu, zdawały się potwierdzać przypuszczenia Popiołka. A jednocześnie mityczny drugi koniec tak bardzo pasował do opowieści o odległych czasowo i przestrzennie kotach, zarazem tak im podobnych, jak i na wielu płaszczyznach różnych...
Co było dalej?
— Cóż, odgłosy walki nareszcie ucichły, mimo że na polu bitwy wciąż pozostało wielu żywych — podjął Łabędzia Gwiazda. — Wycieńczone koty padły, jak stały, niezdolne do choćby uniesienia łapy w kolejnym przemocowym geście. Pogrążyły się we śnie, a tam... Czekały na nich duchy poległych. Mimo że na jawie ich poranione ciała nadal przecież mieszały się z ciałami śpiących, w tamtej chwili na próżno było szukać śladu po zadanej im krzywdzie; nie nosiły żadnych żadnych rys czy blizn, a ich szaty połyskiwały od gwiezdnego pyłu. Wspólnym głosem orzekły: „Zjednoczcie się, inaczej czeka was śmierć!”.
Zapadła pełna lęku i zgrozy cisza, którą przerwało dopiero wystąpienie przed szereg kotki imieniem Cień. Zauważyła, że tak liczna grupa nie może zafunkcjonować bez przywódcy i zaoferowała siebie do tej roli. Wiem jednak w słowo wszedł jej Rzeka, bynajmniej nie widzący w niej swojej przywódczyni. Grom i Wicher dołączyli do dyskusji, każdy chętny do objęcia posady lidera, aż między czwórką wybuchła żarliwa kłótnia, przerwana dopiero przez ciemne chmury gwałtownie przysłaniające księżyc. Wówczas pierwsi Gwiezdni odezwali się ponownie i zarządzili — każde z nich zbierze koty podobne sobie i tak powstaną Cztery Klany, a te następnie sprawiedliwie obdzielą terytorium i będą odtąd przestrzegać powstałych granic, dzięki czemu żaden z nich nie zostanie bez zapewnionego mu bezpieczeństwa, dostatku żywności oraz, nareszcie, spokoju od ciągłych wojen. Domyślasz się, czym kierowali się Cień, Rzeka, Grom i Wicher przy wyborze kotów mających stać się fundamentem ich Klanów? Czym się cechowały?