Trening Popielatej Łapy

[Łabędzia Szyja]

— Pierwsza myśl była celna — pochwalił z uśmiechem. — Grom zjednał sobie silne koty nieprzestraszone myślą o polowaniu w trudnych warunkach; może to dlatego dzisiaj to właśnie Klan Gromu zasiedla najbardziej piaszczyste ziemie? Cień skłoniła się ku nocnych łowcach ze świetnie opanowaną wspinaczką i wraz z nimi osiedliła się na terenach podmokłych. Cóż, nie wiem, czy zostało w nich coś z dawnej chęci do polowania po zmroku, ale faktycznie trzymają się tego typu terytorium. Już pierwsi Wichrzacy lubowali się w otwartej przestrzeni i pogoniami z rozprostowanymi łapami i wiatrem w futrze, a Rzeczniacy... Co tu dużo mówić, od zawsze trzymali się wody.
Nowi przywódcy w nagrodę za wykonane zadanie otrzymali od swoich zmarłych towarzyszy dar dziewięciu żywotów, aby mogli przewodzić swoimi Klanami jak najdłużej i jak najlepiej sprawować pieczę nad jego członkami, ogłoszonymi wojownikami. Odtąd obowiązywać miał ich Kodeks Wojownika, podarowany im z nadzieją, że dzięki prostym, acz rozsądnym zasadom nigdy nie nastąpi powtórka z tamtej krwawej nocy. Gwiezdni obiecali czuwać nad żywymi i w razie potrzeby przychodzić do nich w snach. Wojownicy natomiast zobowiązali się do honorowania pełni, podczas której wszystko zmieniło się na lepsze, i od tamtego czasu spotykali się co księżyc, w pełnię właśnie, na uroczystym Zgromadzeniu — pokojowym zebraniu, w czasie którego koty niezależnie od przynależności dzieliły się językami, w granicach rozsądku wymieniały się wieściami ze swoich Klanów oraz dbały o utrzymanie pokojowych relacji. I jak widać, nowy ład sprawdził się w praktyce, Klany istnieją i mają się dobrze po dziś dzień, tworząc wspólną historię, ale również swoje własne tradycje i zwyczaje.