Trening Popielatej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Małe ćwiczenie myślowe nie wzbudziło dostrzegalnego entuzjazmu w popielatym, jednak tak długo, jak swobodna dyskusja toczyła się dalej, Łabędź niczego nie żałował. Wcale nie chciał, żeby Popiołek, usłyszawszy już przecież całą historię, a więc spełniwszy cel wizyty, zaczął zbierać się do wyjścia. Słońca nie było widać z wnętrza groty, ale przecież nie mogło unieść się wysoko.
— Mnie też jako pierwsze przeszły przez głowę punkty dotyczące granic — powiedział, z wolna kiwając głową. — Jednak przyznaję, o słowie przywódcy nie pomyślałem, a istotnie, wówczas ta zasada musiała mieć jeszcze większe znaczenie niż teraz. Na pierwsze Gwiazdy spadło nie lada wyzwanie, zjednać sobie koty, w tym zapewne dawnych nieprzyjaciół. Wielki konflikt został zażegnany w tamtą pamiętną pełnię, ale to dopiero początek większego przedsięwzięcia, prawda? Utrzymanie takiego stanu rzeczy to wysiłek sam w sobie.
Pytanie dotyczące Zgromadzeń było celne. Uderzało bliżej, niż Łabędź by sobie tego życzył. Nie było liźnięciem teoretycznego tematu do luźnych rozważań, a dotykało realnego problemu.
— Myślę, że masz rację. Klany oddalają się od siebie — nie uspokoił obaw terminatora. — Nadal naszym wspólnym celem jest utrzymanie pokoju, oczywiście, żaden z Klanów nie chciałby wrócić do dawnych zatargów, może dlatego uzgodniono, że nie ma potrzeby spotykać się co księżyc...? Jeśli tak, to tutaj nic się nie zmieniło. Jednak prawdą jest, że odgrodziliśmy się od siebie, mamy bardzo niewielkie pojęcie, co dzieje się u sąsiadów. Szczególnie tych najdalszych. Nie zaszkodziłyby częstsze Zgromadzenia, żeby rozbudzić na nowo tego ducha wspólnoty.
Szkoda, że zrozumiał to dopiero teraz, a niebezpieczną płytkość relacji międzyklanowych uświadomiła mu dopiero dramatyczna sytuacja Cienia. Przecież gdyby widywali się regularnie... Na pewno ktoś wcześniej wyłapałby niepokojące sygnały.