Trening Popielatej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Uszy kocura uniosły się wyżej.
— O, to dopiero interesujące. Wiesz, że nigdy się nad tym nie zastanawiałem? A obawiam się, że legenda nic nam na ten temat nie zdradza — musiał rozczarować Popiołka. Może był ktoś, kto znał odpowiedź na to pytanie, jednak wersja historii, którą przekazano jemu, ni słowem nie poruszała tej kwestii. — Zgadywałbym, że tuż po powstaniu Klanów dołączyli do nich wszyscy. Trochę z braku wyboru, po części ze strachu co będzie, jeśli się wyłamią. Nikt nie chciał być na straconej pozycji tuż po wojnie. Z biegiem księżyców, gdy nastały spokojniejsze i stabilniejsze czasy, niektórzy mogli się wykruszyć. Mimo że my funkcjonujemy w Klanach od pokoleń, to przecież nadal zdarzają się ci, którym takie życie nie odpowiada i decydują się na obranie samotniczej ścieżki.
Padł kolejny kandydat na pierwotną zasadę Kodeksu Wojownika; no proszę, jak sprawnie szło im przeanalizowanie całości.
— Miałoby sens. Trudności w zdobyciu pożywienia to w końcu jedna z przyczyn wybuchu wojny, nikt raczej nie liczył, że dobrobyt nastąpi prędko. Każda piszczka miała znaczenie dla budujących się Klanów i regenerujących po boju kotów. Odpowiedzialne podejście do łowów powinno być jedną z pierwszych myśli w takich okolicznościach — i tym razem przyznał terminatorowi zasadność rozumowania. — A co z takim: „Wojownik odrzuca wygodne życie pieszczoszka”? Uważasz, że przed tym Gwiezdni przestrzegli od razu, czy raczej później, na przykład za sprawą jakichś konkretnych zdarzeń?
Och, takiego zburzenia optymistycznego spojrzenia na sąsiadów się nie spodziewał. I wyraźnie się zatroskał, słysząc o przykrych doświadczeniach srebrnego. Jego samego, jako przywódcę, spotykały w głównej mierze pełne obustronnego szacunku pozdrowienia bądź równie uprzejme wymiany zdań. Zapomniał, jak to jest być terminatorem. Młodym kotem w ogóle.
— Mam nadzieję, że mówimy o terminatorach, a nie wojownikach — powiedział, marszcząc brwi. — Którzy jeszcze nauczą się odpowiedniego podejścia do drugiej osoby. Nie żeby to ich usprawiedliwiało. Rozumiem, że ta kotka z Gromu jest nieprzyjemna, ale respektuje granice? Nie ma niczego złego w zrobieniu, co do ciebie należy, i ruszeniu dalej. Nie ma powodu poświęcać czasu komuś nieuprzejmemu. Bo rzeczywiście, nie zawsze da się uniknąć kotów z muchami w nosie... W każdym Klanie znajdą się takie osobniki. A spotkałeś kogoś jeszcze? Z kim udało się zaprzyjaźnić?