Trening Popielatej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Uśmiechnął się lekko.
— To prawda, i część z nich doskonale się w Klanie odnajduje, dlatego wychodzę z założenia, że warto dać chętnemu kotu szansę, można dzięki temu zyskać oddanego wojownika. Gdyby samo pochodzenie świadczyło o tym, czy ktoś nadaje się do życia w grupie jak nasza, Klany nigdy by nie powstały, prawda? — A jednak istnieli tacy, którzy z automatu traktowali samotników z nieufnością. Szczęśliwie — w doświadczeniu Łabędzia przynajmniej — była to mniejszość.
Wydał z siebie cichy pomruk zastanowienia.
— No właśnie mam problem z tym konkretnym punktem — przyznał się kocurkowi. — Nie wiem, co o nim myśleć. Brakuje nam wiedzy, jak do pieszczochów podchodzili pierwsi członkowie Klanów, zanim jeszcze Klany powstały. I czy ktokolwiek później obawiał się odejścia wojowników do dwunożnych? Może dawną taktyką było zdobywanie pożywienia na Osiedlu, dopiero Klany postanowiły od niej odejść i postawić na samowystarczalność? Tyle pytań!
No i patrzcie, jak niefortunnie wdepnął z tematem. Naprawdę nie spodziewał się, że Popiołek miał aż takiego pecha do sąsiadów.
— Mnie też nigdy nie udało się nawiązać wielu głębszych relacji międzyklanowych — rzucił pocieszająco. — Nigdy się nie składało, a może to ja nie potrafiłem pociągnąć rozmowy w odpowiednim kierunku... A co do tej Gromiaczki, zaczepia cię? Nie daje ci odejść? Krótkie: przepraszam, muszę wrócić do swoich obowiązków powinno załatwić sprawę. To nie jest niegrzeczne ani tchórzowskie. Ona też raczej nie włóczy się tylko po to, żeby szukać kłopotów na granicach. Możesz na odchodne życzyć jej udanego patrolu, zrozumie aluzję.