Trening Słonecznej Łapy

[Słoneczna Łapa]

Zaczepka Jarzębiny trochę ją zaskoczyła; nie zdążyła nawet zareagować, nim ta pobiegła w swoją stronę. Nie przeszkodziło jej to w podążeniu za rudo-białym Wojownikiem. Fajny–tak został określony przez jej rówieśniczkę. Nie wiedziała jak to interpretować, bo nie wiedziała jakie koty były według Jarzębiny "fajne".

Spekulacje te nie utrzymały się w jej głowie długo, bo zaraz przekroczyli granice Obozu. Słońce prawie się zawahała, ale ostatecznie jej łapy pozostały w ruchu, choć kroki stały się sztywne. Prawdziwie zaczęły ją zjadać nerwy, a serce biło szybko, jakby robiła coś niedozwolonego. Obóz potrafił być głośny i przytłaczający, ale otwarta przestrzeń wypełniona obcymi woniami, dźwiękami i widokami była niemal... przerażająca? Mimo to nie zamierzała łamać polecenia starszego kocura–jej mistrza–cofając się z powrotem do domu, być może nawet do Chruśniaka. Nawet jeśli wolałaby, by któraś z mam była przy niej zamiast kota, którego nie znała.

Przestała rozglądać się nerwowo dopiero, gdy dotarły do niej pytania; nawet zdołała zrozumieć ich treść, mimo niemal przyklejonych do czaszki uszu. Jej oczy były szeroko otwarte, ale mordka pozbawiona wyrazu, gdy po dwóch uderzeniach serca zaprzeczyła ruchem głowy na drugie pytanie.