Trening Słonecznej Łapy

[Słoneczna Łapa]

Minęła jedna chwila, druga... i za nią jeszcze kilka. Nie za dużo, ale cisza wyraźnie się przedłużała. Wraz z nią umysł Słońca zaczął się uspokajać, zdając sobie sprawę z braku konieczności pośpiechu. Mimo to miała problem znaleźć swój głos, nie ważne jak długo i jak intensywnie ugniatała śnieg pod przednimi łapami. Chyba nigdy wcześniej tak nie miała, a przynajmniej nie w takim stopniu. Przycisnęła język do podniebienia i wreszcie wykonała inny ruch–tym razem przestępując z łapy na łapę. Nie chciała wracać do Obozu i sprawić przykrość swoim rodzicielkom.

Jej wzrok przesunął się po rudo-białej sylwetce. Chwilę później uczyniła dwa kroki w kierunku, w którym oryginalnie szli, i tam też odwróciła spojrzenie; skrzypienie śniegu było na tyle głośne, by zwróciło uwagę jej Mistrza.