Misja Świętego Kotołaja - Złocisty Nektar i Zimna Krew

[Złocisty Nektar]

Zacisnęła zęby, gdy nagle poczuła ugryzienie na udzie. Na osty i ciernie, czego to przeklęte psisko od nich chciało?! O tyle dobrze, że obrał sobie za cel ją, a nie Zimno, bo chyba rozorałaby temu kundlowi pysk, gdyby zaatakował jej towarzysza. A tego, mimo wszystko, nie chciała. Dalej nie chciała angażować się w walkę; nie, gdy na plecach czuła także oddech drugiego, większego psa. Póki co nie wydawał się chętny do walki, ale tym stworzeniom nie ufała. Po prostu. Szczególnie że z jakiegoś powodu nadal za nimi podążał.
Kocica biegła dalej przed siebie, chcąc uciec psisku. W myślach błagała, by Zimnu nie przyszło na myśl atakowanie go. Mogli z tego wybrnąć, wiedziała to. Pokładała w to swoje wszelkie nadzieje.