Trening Nieuchwytnej Łapy

[Pożerająca Paszcza]

Nie zaśmiał się. Szedł tylko tępo bez większych emocji, chociaż i tak pewnie dało się z niego zobaczyć wszystko co możliwie bardzo próbował ukryć. Szczególnie ból, chociaż tylko on wiedział czym. Brakiem relacji z połową kotów w swoim życiu i tym jak bardzo nie pasował, jak bardzo odstawał i jak bardzo musiałby się zmienić żeby najwyraźniej ktoś chciał z nim jakieś relacje mieć.
Nie odpowiedział na informację o przejściu po granicach, mimo wszystko tę parę dni które chodził na patrole poznał je już wystarczająco dobrze, nawet jeśli same nazwy jeszcze mu się mieszały; przełykał swój wstyd i pytał Złotą Gęś.
— Hu… — Zatrzymał się w pół kroku i spojrzał na Donośny Krzyk z lekkim zaskoczeniem, może nawet niezrozumieniem, ale coś go ukłuło i nie wiedział czy było to spowodowane pierwsza pochwałą jaką od niej usłyszał. Ruszył zaraz po chwili. Nie był pewien co powiedzieć, zresztą kiedy zdążył się namyśli to już byli przy granicy, czuł zapach Cienia. Już go rozróżniał. — Łabędzia Gwiazda podziękował mi w imieniu całego klanu Rzeki — powiedział sucho i spojrzał na chwilę gdzieś w górę, jakby szukając oznak kocura w białym mroźnym niebie. Nie poznał go nawet odrobinę, ale ta jedna drobna rzecz sprawiła, że Pożarek nie potrafił zapomnieć o uczuciu jakie to w nim wywołało – że była szansa; nadawał się do czegoś. — To ta Borsucza Nora? — zapytał wskazując łbem na jedną z większych dziur, starając się przy tym kontrolować trzęsący głos. Chciał się rozpłakać. Próbował nie.