Pustkowie

[Gorejący Krzew]

Niestety kotce nie udało się wypatrzeć wśród zieleni łopianu. Żadna z mijanych kęp traw, żadna skałka, nic nie skrywało szukanego medykamentu. A co jeszcze mogło być rozczarowujące – Mrówka tak się skupiła na tym łopianie, że nie zauważyła żadnego innego ziółka po drodze. I teraz pytanie. Czy faktycznie ich nie było, czy po prostu nie zwróciła na nie uwagi?

Mrówczy Szlak: lvl: 5 | S: 8 | Zr: 13 | Sz: 12 | Zm: 12 | HP: 85 | W: 52/55



Mrówczy Szlak śmignęła z liśćmi do rybiej kryjówki, a Popiołek spojrzał na poruszający się krzak. Serce podeszło mu do gardła, gdy w bezruchu czekał aż ze swojej kryjówki wysunie się bestia.
Bestią okazał się być bóbr. I tak jak wielu wojowników odetchnęłoby teraz z ulgą, tak Popiołek wstrzymał oddech, obserwując stworzenie o nienaturalnie długich zębach. Widział jak radziły sobie z drzewami, nie chciał sobie nawet wyobrażać jak skończyłaby łapa w takiej paszczy. Całe szczęście, że właściciel tej paszczy nie był zupełnie zainteresowany widokiem kota. Srebrny kocur wiedział, że prawdopodobnie bobrowi starczyło jedno spojrzenie by uznać, że żadne z niego zagrożenie, ale nie ubolewał z tego powodu. Jasne, trochę żałosne, ale dzięki temu wciąż miał szansę zachować wszystkie łapy.
– Jasne, byłoby miło – zgodził się chętnie na propozycję szylkretki i zaraz ruszył wraz z nią. – Tylko może odejdźmy trochę od tych krzaków. Dopiero co widziałem tam bobra, lepiej go nie niepokoić – zasugerował delikatnie, chociaż sam już lekko wchodził Mrówce pod łapy, by odsunąć ich od potencjalnego zagrożenia. Przy okazji kontrolował czy przypadkiem nie wpycha ich prosto na inne niebezpieczeństwo.