Sienny barłóg

[Tęgoryjec-Grzebiuszka]

- Nie dałby rady. - Odpowiedziała z pewnym uśmiechem. Jakby próbował, to by mogła po prostu odskoczyć, jak przy tamtym z Rzeki. A wtedy też jaka różnica gdzie by celował? Jakby była pięć kroków dalej, to nie trafiłby jej nigdzie.
- Trzeba stanąć tak lepiej, żeby trudniej cię było przewrócić. I położyć uszy, żeby się ich nie dało złapać. - Tyle zdążyła zobaczyć, patrząc na inne koty. Chociaż miała wrażenie, że to też jakoś naturalnie przychodziło. Przecież nie miałaby czasu myśleć o tym, żeby trzymać każdy element pozycji - to wszystko musiało zacząć się dziać same. A zresztą, jeśli na przykład na kogoś skakała, to już nie stała na ziemi - więc według tych, którzy opowiadali o pozycjach do walki wcale takiej nie miała. Nawet jeśli realnie wtedy robiłaby najbardziej waleczną rzecz, jaką tylko mogła!