wyprawa Oriona (po raz ostatni)

[Wędrujące Światła]

Bardziej niż samo przygotowanie, to posiadanie czterech łap stawiało go w lepszym położeniu niż dwunogów. Szarpnęło nim w przód i tył, ale stabilność nie została mu w pełni odebrana i rozejrzał się po wagonie. Brudna podłoga odpadała, nawet stąd widział jak się lepi od wylanego wcześniej soku – i nie spodziewał się lepszego jej stanu, gdyby zagłębić się dalej w pociąg. Przez chwilę rozważał ułożenie się na torbie. W gruncie rzeczy nie potrzebował wiedzieć dokąd jedzie, a rozmazany krajobraz za oknem mógł co najwyżej zepsuć niespodziankę (o ile byłby w jakimkolwiek stopniu rozpoznawalny), jednak... to była jedyna zmienna w tym miejscu. Jedyna forma rozproszenia. Wybrał siedzenia, przynajmniej póki przedział był względnie pusty i mógł zająć jeden z foteli bez rzucania się w oczy innym pasażerom.