wyprawa Oriona (po raz ostatni)

[Wędrujące Światła]

Nie słyszał już ciężkich kroków za sobą, a gdy zerknął przez ramię, nie dostrzegł właściciela kwiaciarni. Nie spodziewał się po nim przyczajania się i ataków z zaskoczenia, dlatego też odetchnął z ulgą. Z kolejnymi krokami mógł nieco bardziej skupić się na otaczającym go krajobrazie, chociaż najciekawszą perspektywę zaznał dopiero po zejściu do najniższego punktu w parku.
Coś chyba mówiło się czasem o znajdowaniu w dołku? I wyciąganiu łopaty, by kopać jeszcze głębiej?
Orion nie zamierzał brudzić sobie łapek ziemią. I zamiast przekształcać lokalny teren, skierował się na ścieżkę. Tuż przy krawędzi, bo z tego co zauważył ludzie zwykle trzymali się jednej ze stron. Rzeczka momentami nieco śmierdziała, ale była odpowiednim wyznacznikiem trasy. Dzisiaj samotnika nie interesowało jej źródło, gdzie się zaczynała, a jedynie gdzie kończyła swój bieg. I dlatego też skierował się zgodnie z nurtem.